Sommige straten vergeet je nooit.
Denk je aan iemand die nog graag terug zou willen naar een plek vol herinneringen?
We denken graag met je mee.
Ik zou zo graag... terug naar mijn Rotterdam
Wensverhalen
Mevrouw had een wens. Ze wilde graag terug naar haar geboortestad Rotterdam om herinneringen op te halen aan de plek waar haar leven begon.
Door een ongeneeslijke ziekte was mevrouw de laatste maanden vooral aan huis en bed gebonden. Samen met haar twee zoons wilde zij nog één keer terug naar de stad waar zij opgroeide.
Rotterdam bleek nog verrassend dichtbij. Mevrouw wist de straatnamen moeiteloos te noemen en vertelde onderweg allerlei verhalen uit haar jeugd. Ze wees plekken aan waar ze vroeger knikkerde, rolschaatste en met vriendjes en vriendinnetjes speelde.
Een bijzonder moment was het bezoek aan haar ouderlijk huis. Daarna wandelden we door de buurt en het park waar zoveel herinneringen lagen.
Tijdens de lunch bestelde mevrouw een varkenshaas. Hoewel zij al twee weken nauwelijks voeding had gehad, wilde ze deze maaltijd graag nog proeven. Eén hap was genoeg om opnieuw even van die vertrouwde smaak te genieten.
Ook haar oude school stond op het programma.
Het gebouw heeft inmiddels een andere bestemming gekregen, maar een vriendelijke kunstenaar nam de tijd om met mevrouw in gesprek te gaan.
Vanuit de ambulance reden we vervolgens door Rotterdam. Mevrouw wilde graag nog één keer door de drukste winkelstraat van de stad.
Onderweg was er veel herkenning. Regelmatig werd zij zichtbaar geëmotioneerd door herinneringen aan vroeger.
Als laatste bezochten we het graf van haar echtgenoot, die twee jaar geleden overleed. Mevrouw was dankbaar dat zij opnieuw de Bijbeltekst op zijn grafsteen kon lezen. Ook haar zoons waren zichtbaar geraakt door dit bijzondere moment.
Vermoeid, maar met een glimlach, begon de terugreis naar huis.
Aan het einde van de dag keek mevrouw ons aan en vroeg:
“Zullen we voor elkaar bidden?”
Een vraag die deze bijzondere wens misschien wel het mooist samenvatte.
