Voor ons allemaal was het een ochtend vol spanning en emoties.
De vrijwilligers namen alle tijd om mijn vader gerust te stellen en comfortabel te laten reizen. Tijdens de rit werd er gelachen en gepraat, afgewisseld met stille momenten waarin iedereen even in gedachten verzonken was.
Rond het middaguur kwamen we aan in Nijmegen. De bruggen over de Waal en de Stevenskerk op de achtergrond maakten indruk. Er werd zelfs een stuk langs de Waalkade gereden, wat meteen herinneringen opriep en een glimlach op het gezicht van mijn vader bracht.
Daarna reden we door naar zijn broer en schoonzus. Dat was waar hij het meest naar uitkeek.
Het weerzien was bijzonder, emotioneel en liefdevol. Nadat mijn vader vanaf de brancard in een stoel was geholpen, hebben hij en zijn broer lange tijd hand in hand gezeten. Ze haalden herinneringen op en bekeken samen foto’s van vroeger. Het was zichtbaar hoe goed dit hem deed.
Ook voor ons als familie was dit een waardevol moment om samen mee te maken.