Het waren warme dagen, maar ik genoot intens van de andere omgeving, van het roodborstje dat steeds langskwam en van de heerlijke maaltijden die mijn vriendin en haar man voor mij maakten. Wat ben ik dankbaar voor zulke lieve mensen.
Toen sloeg het noodlot toe.
Mijn vriendin viel en brak haar pols.
Wat was dat schrikken. Eén telefoontje naar WensAmbulance Oost-Nederland was genoeg om allerlei privéafspraken van de vrijwilligers om te zetten, zodat we eerder dan gepland weer naar huis konden. Dat vond ik echt fantastisch.
Maar vóór we vertrokken gebeurde nog iets waar ik zo op gehoopt had.
Ik zag de zon ondergaan boven de zee.
Emotioneel, prachtig en precies zoals ik had gehoopt. Met een drankje erbij en een heerlijk visgerecht was het een moment van puur geluk dat ik nooit meer zal vergeten.
Na een warm afscheid, met een cadeau van Arnoud van Paal 10, begonnen we na een warme, plakkerige nacht aan de terugreis. Ook die verliep uitstekend.
Later die dag lag ik weer in mijn eigen bed.
Voldaan, dankbaar en met een hart vol mooie herinneringen.
Mijn gedachten waren inmiddels vooral bij mijn vriendin, in afwachting van de vraag of zij geopereerd moest worden. Wat een pech had zij.
Ik wil iedereen bedanken die deze vakantie mogelijk heeft gemaakt. Josien, Roeland, mijn vriendin Nannie en Gert: dankzij jullie werd dit een reis die ik nooit zal vergeten. En die zonsondergang… die draag ik voor altijd met me mee.