Ik zou zo graag… mijn achterkleinkind willen zien

“Oma is 90 jaar en heeft door haar ziekte goede en minder goede dagen. In maart 2027 wordt ze overgrootmoeder. Iets waar ze enorm naar uitkijkt en wat haar ook de kracht geeft om door te gaan. Tegelijkertijd is er de onzekerheid of ze de geboorte van haar achterkleinkind zal meemaken.

Daarom hadden we als familie iets bijzonders geregeld: een pretecho, zodat oma haar achterkleinkind alvast kon zien.

Die ochtend vertelden we oma dat ze met bijzonder vervoer op stap zou gaan. Met WensAmbulance Oost-Nederland gingen we samen naar de echo.

Oma keek haar ogen uit. Ze zag haar achterkleinkind op het scherm en hoorde het hartje kloppen. Met een lach en een traan zat ze te genieten. En wij genoten met haar mee. Wat was het bijzonder om dit met elkaar te kunnen beleven.

Na de echo gingen we richting Pelle’s in Deurningen voor een gezamenlijke lunch. Maar onderweg maakten we eerst een tussenstop bij oma’s ouderlijk huis.

In dat huis woonde ze vroeger met haar ouders, broers en zussen. Tegenwoordig woont haar neef er en daardoor heeft oma het huis door de jaren heen zien veranderen. Ook haar nichtje, dat twee deuren verder woont, was thuis. We zetten de deuren van de wensambulance open, zodat oma even contact kon maken.

Ze was zichtbaar geëmotioneerd en vertelde hoe blij ze was dat ze deze dag had kunnen meemaken.

Daarna reden we door naar Pelle’s, waar we met zijn allen heerlijk hebben geluncht. We merkten dat oma inmiddels behoorlijk moe begon te worden en besloten na de lunch weer naar huis te gaan.

Oma kijkt met ontzettend veel plezier terug op deze dag. Ze is vol lof over WensAmbulance Oost-Nederland en in het bijzonder over de vrijwilligers Sjef en Ellis, die ervoor hebben gezorgd dat we dit samen konden beleven.

Voor oma was het een prachtige dag. En voor ons als familie een herinnering die we altijd zullen koesteren.

Deze dag nemen ze ons nooit meer af.”