Thuis keken ze altijd samen naar FC Twente. Zij en haar zoon, naast elkaar voor de televisie. Er werd fanatiek meegecoacht en meegezongen en ieder jaar kreeg hij van zijn moeder het nieuwste wedstrijdshirt.
Naar een wedstrijd in De Grolsch Veste waren ze samen nog nooit geweest.
Mevrouw is ongeneeslijk ziek en verblijft inmiddels bij De Cromhoff in Enschede, waar ze 24-uurszorg krijgt. Haar zoon, met wie ze altijd samenwoonde en voor wie zij mantelzorger was, woont door zijn progressieve hersenaandoening inmiddels ook ergens anders.
Maar vandaag zaten ze weer naast elkaar. En dit keer niet voor de televisie.
Toen onze vrijwilligers bij De Cromhoff aankwamen, stonden moeder en zoon al klaar. Hij met een grote grijns op zijn gezicht, zij met haar armen in de lucht:
“Ik heb er zin aan!”
Op naar FC Twente – PEC Zwolle.
Bij De Grolsch Veste werden ze ontvangen in de zorgskybox, waar gastdame Hedy en haar dochter ervoor zorgden dat iedereen zich meteen thuis voelde. Nog voordat de wedstrijd goed en wel begonnen was, werd er al volop gekeken, gefilmd en meegezongen.
Bij You’ll Never Walk Alone kreeg mevrouw kippenvel. Daarna nam ze haar rol als coach serieus. FC Twente speelde volgens haar het eerste half uur niet best en ze dreigde al even het veld op te gaan om de spelers de wacht aan te zeggen.
Gelukkig ging de FC Twente-geluksbril op.
Niet veel later: 1-0.
Na rust kwam Twente beter in de wedstrijd en ook mevrouw kreeg steeds meer de smaak te pakken. Ze kende verrassend veel supportersliedjes uit haar hoofd en zong ze volop mee. Haar zoon filmde, keek een gemist doelpunt nog even terug op zijn telefoon en genoot zichtbaar mee.
De eindstand: 3-1.
Op de terugweg vertelde mevrouw hoe dankbaar ze was dat ze dit samen met haar zoon had kunnen doen.
En haar zoon? Die vond het allesbehalve saai. Zijn grinnikende lach onderweg zei genoeg.
