Ik zou zo graag… afscheid nemen van mijn gewaardeerde collega’s

Maar liefst 48 jaar werkte Eddy bij de Grolschfabriek in Enschede. Eerst in de productie en later op de heftruck. Inmiddels was hij twee jaar met pensioen, maar de band met zijn voormalige collega’s was gebleven. Vier weken eerder was hij zelfs nog langs geweest voor een kopje koffie.

Toen Eddy ongeneeslijk ziek bleek en zijn gezondheid plotseling snel achteruitging, verhuisde hij naar het hospice in Oldenzaal. Er was één plek waar hij heel graag naar terug wilde: de Grolschfabriek. Om afscheid te nemen van zijn collega’s en de plek waar hij zoveel jaren had gewerkt.

Bij aankomst in het hospice lag Eddy al met een grote glimlach op ons te wachten. ‘Ik ben Eddy en ik heb zin in de dag!’, begroette hij onze vrijwilligers. Samen met zijn vrouw en twee nichten vertrokken we richting Enschede.

Bij de ingang van de fabriek werden we opgewacht door een collega op een heftruck, die ons over het terrein begeleidde. Even verderop stonden alle collega’s al buiten klaar. Het werd een warm en emotioneel weerzien. Iedereen kwam naar Eddy toe voor een handdruk, een omhelzing of een persoonlijk woord. Ook zijn familie werd liefdevol ontvangen.

Daarna vond Eddy het tijd om zijn oude werkplek te laten zien. Natuurlijk moest er een foto worden gemaakt bij zijn heftruck. We kregen een rondleiding door de fabriek, waar Eddy de vertrouwde geur van het bier weer kon ruiken en het gerinkel van de glazen flessen op de lopende band kon horen.

Ook de kantine mocht niet ontbreken. Bij de koffieautomaat gaf Eddy een rondje en bediende hij zelf iedereen van een drankje. En voordat we vertrokken, namen we ook een kijkje in de fanshop om te zien of er nieuwe spullen waren.

Maar de dag was nog niet voorbij. Er volgde een weerzien met dierbare vrienden, een hond en zijn baasje en een neefje. Daarna gingen we ook langs Eddy’s eigen flat, waar hij afscheid kon nemen van zijn vertrouwde omgeving en vrienden.

Alle ontmoetingen en emoties hadden veel indruk gemaakt op Eddy en zijn familie. Hij werd stiller en raakte vermoeid. Het was tijd om terug te gaan naar het hospice.

Eenmaal in bed zei Eddy: ‘Het was prachtig, het is goed zo.’

We namen afscheid van een bijzondere man, die duidelijk veel betekende voor zijn collega’s, vrienden en familie. Het was een dag vol herinneringen, gelach, tranen en vooral heel veel knuffels.