Ik zou zo graag... mijn zus en vader bezoeken

Op een van de laatste mooie zomerdagen van september mochten we met de WensAmbulance naar Nijmegen. Een langgekoesterde wens van mijn man: zijn zieke zus bezoeken en zijn vader van 91 jaar weer zien.

Waar hij normaal gesproken in de auto al snel in slaap valt, bleef hij deze hele rit wakker. Alsof hij wist hoe bijzonder deze dag zou worden.

Bij zijn zus aangekomen volgde een emotioneel weerzien. Ook voor zijn vader was het moeilijk om naar buiten te komen, maar uiteindelijk konden ze elkaar weer in de armen sluiten. Er werd gepraat, gelachen en samen werden herinneringen opgehaald.

Daarna ging de rit verder naar een terras. Mijn man had één duidelijke wens: een glas tapbier.

En daar zaten we dan, samen met de familie, heerlijk op het terras. We lunchten met elkaar en hij genoot zichtbaar. De pijn leek even verdwenen en ook de vermoeidheid was er niet. Wat kan een mooie dag toch met een mens doen.

Toen we merkten dat zijn energie langzaam opraakte, besloten we dat het tijd was om afscheid te nemen. Hoe zwaar dat ook was. We gaven zijn twee zussen en zijn vader de tijd om even samen te zijn, zonder ons gezin erbij. Even alleen zij met elkaar.

Mijn man had het op dat moment zwaar en vroeg naar mij.

Zijn familie was ons ontzettend dankbaar dat we dit mogelijk hadden gemaakt. Maar eerlijk gezegd: wij hebben dit niet alleen mogelijk gemaakt. Wensambulance Oost-Nederland heeft ervoor gezorgd dat deze dag kon gebeuren.

Dankzij jullie konden we naar Nijmegen. Kon mijn man zijn zus weer zien. Kon hij zijn vader vasthouden. Kon hij samen met zijn familie op een terras zitten, een biertje drinken, lunchen en herinneringen maken.

Een dag met verdriet, maar vooral ook met liefde, warmte en mooie momenten. Een herinnering die we voor altijd bij ons zullen dragen.

Dank jullie wel, vrijwilligers van WensAmbulance Oost-Nederland. Voor jullie tijd, jullie zorg en vooral voor het mogelijk maken van iets wat voor ons onbetaalbaar is.