“Ik open mijn telefoon en zie een oproep voor een spoedwens naar Groningen. En niet voor morgen of over een paar dagen: de wens is voor vanmiddag. Zo snel mogelijk zelfs.
Ik check mijn agenda en overleg thuis. Ik kan wel gemist worden en laat de wensplanner weten dat ik mee kan. Binnen tien minuten belt ze opgelucht terug: er heeft zich ook een chauffeur gemeld. De wens kan doorgaan. We spreken af elkaar over een half uur bij de garage in Hengelo te treffen. De ambulance wordt klaargemaakt en binnen een uur zijn we onderweg.
We rijden naar Zutphen, waar meneer woont. Zijn vrouw is ernstig ziek en opgenomen in het UMCG in Groningen. Haar toestand is plotseling sterk verslechterd. Hun dochter, die bij haar moeder in Groningen is, heeft daarom die middag contact met ons opgenomen. Meneer kan niet lang zitten en is voor deze reis afhankelijk van liggend vervoer. De volgende dag zal zijn vrouw waarschijnlijk worden overgebracht naar een hospice dichter bij huis. Maar wachten tot morgen betekent ook het risico dat hij te laat is.
Hij wil maar één ding: naar zijn vrouw.
Als we hem ophalen, merken we hoeveel de gebeurtenissen van de afgelopen tijd van hem hebben gevraagd. Hij heeft weinig geslapen en is overdonderd door alles wat er gebeurt. Hij is blij dat zijn dochter het vervoer heeft kunnen regelen en dat wij een deel van de zorgen uit handen kunnen nemen. Onderweg naar Groningen heeft hij veel om over na te denken. Af en toe valt hij gelukkig even in slaap.
Als we in het UMCG aankomen, is de blijdschap van het weerzien groot. Zijn vrouw is aanspreekbaar. Ze kunnen elkaar zien en nog even vasthouden.
Na vijftig jaar lief en leed wil meneer natuurlijk zo lang mogelijk bij haar blijven. We bieden daarom aan hem de volgende dag opnieuw op te halen en naar zijn vrouw te brengen wanneer zij naar het hospice dichter bij hun huis wordt overgebracht.
Die middag ging alles snel. Een telefoontje van hun dochter, een oproep aan onze vrijwilligers en binnen een uur waren we onderweg.
Een paar uur later waren ze weer bij elkaar. Na vijftig jaar samen was dat het enige wat telde.”
