Sinds drie weken woonde onze wensvrager in een hospice. Hij was ziek en zou niet meer beter worden. Hij sliep er heerlijk en wilde niet meer naar het ziekenhuis. Zijn oudste zoon woonde dichtbij en sinds kort was ook zijn jongste zoon, samen met zijn tweejarige dochter Stella, tijdelijk terug uit Australië.
Die dag stond de wensambulance voor de deur. We gingen naar Rotterdam.
“De mooiste rotstad die er is”, vertelde meneer ons. Hij was er geboren en die dag zouden we onder andere langs zijn ouderlijk huis rijden. Hij had er zin in. Een geleend autostoeltje werd met behulp van YouTube in de ambulance vastgezet, want kleindochter Stella ging natuurlijk ook mee. Zo reden we van Steenwijk naar Rotterdam.
We reden langs zijn ouderlijk huis, waar meneer spontaan de trap op wilde om aan te bellen. De huidige bewoners bleken op vakantie te zijn, maar de buurvrouw wilde de groeten wel overbrengen. Meneer wilde de bewoners graag laten weten dat hij afscheid was komen nemen. Daarom deden we ook een briefje bij hen in de bus.
Daarna reden we verder door de wijk waar hij was opgegroeid. Chauffeur Erik manoeuvreerde de ambulance behendig door de smalle straten. Meneer zag zijn oude school, het huis waar opa en oma hadden gewoond en allerlei andere bekende plekken. Vol vuur wees hij alles aan. Toen we ergens gingen eten, doken er ineens twee nichtjes van meneer op. Met uitzicht op het water werd er met smaak van twee kroketjes genoten.
Als verrassing gingen we tot slot met Spido Rotterdam het water op. Onder de Erasmusbrug door en door de haven. Het emotioneerde meneer. Hij was intens gelukkig, maar wist ook dat dit een afscheid van zijn stad was.
De terugreis bracht hij door met lekkere hapjes, koffie en muziek op zijn telefoon. Een tijdje luisterden we naar Johnny Cash en haalden we herinneringen op.
Een lach en een traan.
Rotterdam, de mooiste rotstad die er is.
Zijn mooiste rotstad.
