Ik zou zo graag... nog één keer naar Terschelling

Lieve papa, je neemt afscheid in stijl.

Na de avonturen van vorige week – zingen en dansen met je impro-club in Meppel, samen met Ben en Anne Heleen naar het bos en het hunebed bij Diever – nu nog één keer naar Terschelling. Het eiland waar we elke zomer drie weken kampeerden. Waar we zoveel goede herinneringen hebben.

Josien, de verpleegkundige, en Mark, de chauffeur van de WensAmbulance, vertrekken al om zes uur uit Hengelo om ons op te halen. En vier uur later in Harlingen: TOOOEEET! De Friesland met zijn blauwe strepen op wit vaart de haven uit.

De Nederlandse vlag wappert achterop. De meeuwen kijken toe vanuit de lucht. We drinken koffie en rijden de rolstoel met de kleine lift naar boven, naar buiten op het achterdek. Voor we het weten zien we West-Terschelling.

We beginnen bij jouw vaste plekje. Koffie en broodjes bij ’t Lokaal.

Dan gaan de kinderen en kleinkinderen op de fiets en jij mee met de WensAmbulance. Maar eerst nog even langs de Brandaris, waar we vroeger altijd een haring en een lekkerbekkie aten.

We zien elkaar weer bij de klimboom voor de natuurcamping in Hoorn, waar we elke zomer drie weken stonden. Iedereen komt eraan. In de klimboom. Jij ervoor in de oranje rolstoel.

In de tussentijd heb je een Terschelling-pet gekocht. Staat je goed, pa!

Terug kunnen er twee fietsen in de ambulance mee. Ik, Aruna en Mayla gaan met jou mee. Nog even aan zee bij de haven. Kijken naar de Brandaris. Nog meer broodjes halen bij ’t Lokaal.

De Friesland vaart binnen en even later zitten we alweer aan boord. Vanaf het achterdek zien we de Brandaris, de rode daken, de duinen, het bos en het strand langzaam steeds kleiner worden.

Nog één keer dit prachtige eiland. Nog één oerkreet:

“Terschelling zo moooooooi!”

Afscheid nemen terwijl je nog zo van het leven houdt. Schreeuw maar, papa.

Met z’n allen een patatje en kroketje op het achterdek. In Harlingen nog een knuffel en zwaaien. Jij en de ambulance terug naar Steenwijk, Josien en Mark door naar Hengelo. Je krijgt nog een beertje.

Je vond het fantastisch.

En – hoe kan het ook anders – toen ik de volgende ochtend aanbelde, was je alweer vertrokken. Vrienden uit Rotterdam namen je mee naar Muggebeet.

Pap/opa gaat in stijl. Alles wordt uit de kast gehaald. En met goed gezelschap. Levenskunstenaar. Dankjewel papa dat je gewoon jezelf blijft. Bikkel uit Rotterdam.

Dankjewel Mark en Josien van WensAmbulance Oost-Nederland en alle lieve vrienden en familie die dit allemaal mogelijk maakten.

En tweejarige Stella? Die vindt “WensAmbulance” inmiddels een prachtig woord. Ze zegt het zo twintig keer achter elkaar.