Ik zou zo graag… bij het zilveren huwelijksfeest van mijn broer en schoonzus zijn

Een paar dagen voor deze wens was Annet heel ziek. Zo ziek zelfs, dat haar broer en schoonzus erover dachten om hun zilveren huwelijksfeest af te lasten. Maar in korte tijd knapte zij op en kon het feest toch doorgaan. Ook voor Annet.

Met een spoedwens werd een dag van tevoren geregeld dat zij er met de wensambulance even bij kon zijn.

“Jullie komen voor mij!”

Zo werden wij in het ziekenhuis ontvangen. Met een wensbeertje in haar armen gingen we richting het feest.

Toen de familie ons in het oog kreeg, kwam iedereen naar de ambulance om Annet te verwelkomen. Familieleden kwamen bij haar zitten voor een praatje en ondertussen genoot zij van een heerlijk diner.

Na het dessert was haar energie op. Via een erehaag van de hele familie brachten we haar terug naar de ambulance. Nadat iedereen haar had uitgezwaaid, reden we terug naar het ziekenhuis.

Het bruidspaar was het er roerend over eens: zonder Annet was hun feest niet compleet geweest.

Het werd een dag met een zilveren randje. De blijdschap en hartelijkheid ontroerden ook ons als vrijwilligers.